วิธีเพิ่มประสิทธิภาพการกระจายกรดซัลฟิวริกในหอการดูดซับที่หนึ่งและที่สอง

ในโรงงานกรดซัลฟิวริกแบบคอนแทรคต์โปรเซส การดูดซับมักจะแบ่งออกเป็นสองหอ: หอการดูดซับระหว่างกลาง (แรก) ซึ่งกำจัด SO3 ส่วนใหญ่ และหอการดูดซับสุดท้าย (ที่สอง) ซึ่งดักจับสิ่งที่เหลืออยู่ก่อนที่แก๊สจะออกจากระบบ เนื่องจากหน้าที่ของมันแตกต่างกัน หัวจ่ายกรดซัลฟิวริกสำหรับหอการดูดซับ การปรับให้เหมาะสมจึงไม่เหมือนกันสำหรับทั้งสองขั้นตอน

ปัญหา: สองขั้นตอน วงจรกรดเดียว

เครื่องดูดซับแรกทำงานกับกระแสแก๊สที่มี SO3 สูงและเข้มข้น ในขณะที่เครื่องที่สองทำงานกับกระแสแก๊สที่เจือจางซึ่งต้องดักจับ SO2 ที่ตกค้างเพื่อเป็นไปตามข้อจำกัดการปล่อยมลพิษ ทั้งสองใช้กรดเป็นตัวกลางในการดูดซับ และทั้งสองขึ้นอยู่กับการกระจายตัวที่สม่ำเสมอ แต่เกณฑ์ความสำเร็จของมันแตกต่างกัน การปรับให้เหมาะสมเพียงขั้นตอนเดียวมักจะย้ายปัญหาไปยังอีกขั้นตอนหนึ่ง

สาเหตุ: ทำไมขั้นตอนจึงมีพฤติกรรมแตกต่างกัน

หัวจ่ายกรดซัลฟิวริกสำหรับหอการดูดซับ ประสิทธิภาพขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของกรด อุณหภูมิ และอัตราการไหลเวียน ซึ่งทั้งหมดนี้แตกต่างกันระหว่างขั้นตอน หอแรกมีภาระหนักกว่าและไวต่อการโอเวอร์โหลดเฉพาะที่ หอที่สองมีปริมาณตกค้างน้อยและไวต่อจุดแห้งใดๆ ที่ปล่อยให้ SO2 ที่เหลือหลุดรอดไป การกระจายตัวที่สม่ำเสมอในหอแรกอาจยังคงทำให้หอที่สองขาดแคลนหากความหนาแน่นของจุดหรืออัตราการไหลต่ำไม่ตรงกับภาระที่เบาและแปรปรวนกว่า

โซลูชันทางวิศวกรรม: ปรับแต่ละขั้นตอนให้เข้ากับภาระงาน

ตั้งค่าเครื่องดูดซับแรกให้ครอบคลุมสม่ำเสมอภายใต้ภาระแก๊สหนัก โดยมีจุดกระจายตัวเพียงพอที่ไม่มีส่วนใดของชั้นบรรจุแห้ง ตั้งค่าเครื่องดูดซับที่สองให้มีความแม่นยำในอัตราที่ต่ำกว่า โดยมีรูจ่ายที่สะอาดและรูปทรงที่เสถียร เพื่อไม่ให้เกิดจุดแห้ง ในทั้งสองกรณี การควบคุมการกัดกร่อนจะช่วยป้องกันไม่ให้รูปแบบการไหลเปลี่ยนแปลง หัวจ่ายกรดแบบหัวจ่ายกรดแบบป้องกันแอโนดิก รักษาเส้นทางการไหลของมัน เพื่อให้ทั้งสองขั้นตอนยังคงคาดการณ์ได้ การออกแบบทั่วไปในกลุ่มหัวจ่ายกรดซัลฟิวริก สามารถปรับให้เข้ากับหอแต่ละแห่งได้

การใช้งาน

โรงงานแบบดูดซับเดี่ยวอาศัยหอสุดท้ายอย่างมากในการเป็นไปตามข้อจำกัด ในขณะที่โรงงานแบบดูดซับคู่จะแบ่งภาระงานระหว่างขั้นตอนระหว่างกลางและขั้นตอนสุดท้าย ในทั้งสองรูปแบบ เป้าหมายเดียวกันคือ ฟิล์มกรดที่สม่ำเสมอในทุกจุด ในทุกขั้นตอน ตลอดช่วงการทำงาน

วิธีปฏิบัติในการตรวจสอบทั้งสองขั้นตอนคือ การสำรวจหอแต่ละแห่งแยกกัน โดยใช้วิธีการไหลของกรดและความเร็วแก๊สแบบเดียวกัน จากนั้นจึงเปรียบเทียบรูปแบบทั้งสอง หอแรกควรแสดงการครอบคลุมที่สม่ำเสมอภายใต้ภาระหนัก หอที่สองควรแสดงการปราศจากจุดแห้งภายใต้ภาระที่เบากว่า ในกรณีที่ทั้งสองแตกต่างกันอย่างมาก อัตรากรดหรือความหนาแน่นของจุดมักจะไม่ตรงกับภาระงานของขั้นตอนนี้ การปรับแต่ละขั้นตอนให้เข้ากับภาระงานของตนเอง แทนที่จะทำงานทั้งสองเหมือนกัน มักจะเป็นสิ่งที่ทำให้โรงงานแบบดูดซับคู่มีประสิทธิภาพตามที่ออกแบบไว้

รายการตรวจสอบทางเทคนิค

• เส้นผ่านศูนย์กลางหอและความหนาแน่นของจุดสำหรับแต่ละขั้นตอน
• อัตราการไหลเวียนของกรดและอัตราการไหลต่ำสุดที่หอแรกและหอที่สอง
• ความเข้มข้นของกรดและอุณหภูมิที่แต่ละขั้นตอน
• ภาระแก๊สและความแปรปรวนที่คาดหวัง
• เกรดวัสดุและวิธีการป้องกัน
• เป้าหมายการปล่อยมลพิษสำหรับหอสุดท้าย

คำถามที่พบบ่อย

ทำไมต้องปรับเครื่องดูดซับทั้งสองแยกกัน?

เนื่องจากภาระแก๊ส อัตรากรด และเกณฑ์ความสำเร็จแตกต่างกัน การออกแบบที่ได้รับการพิสูจน์แล้วในหอแรกอาจมีสเปคไม่เพียงพอในหอที่สอง ซึ่งแม้แต่จุดแห้งเล็กๆ ก็ปล่อยให้ SO2 หลุดรอดไปได้

ทั้งสองขั้นตอนควรใช้อัตราการไหลเวียนของกรดเดียวกันหรือไม่?

ไม่จำเป็นเสมอไป แต่ละขั้นตอนถูกตั้งค่าให้เปียกชั้นบรรจุของตนเองอย่างสม่ำเสมอภายใต้ภาระงานของตนเอง การคัดลอกอัตราหนึ่งไปยังอีกอัตราหนึ่งอาจทำให้ชั้นบรรจุแห้งหรือโอเวอร์โหลดได้

อะไรสำคัญที่สุดในหอสุดท้าย?

การปราศจากจุดแห้ง เนื่องจากพื้นที่ที่ไม่เปียกใดๆ จะทำให้ SO2 ที่ตกค้างผ่านไปยังปล่องควันได้โดยตรง

รับคำแนะนำในการเลือก

ส่งเส้นผ่านศูนย์กลางหอ ความเข้มข้นของกรด อุณหภูมิการทำงาน อัตราการไหลออกแบบ และอุปกรณ์ที่มีอยู่สำหรับแต่ละขั้นตอนมาให้เรา แล้วเราจะให้คำแนะนำเกี่ยวกับรูปแบบการกระจายตัวที่ปรับให้เหมาะสมทั้งหอการดูดซับแรกและหอที่สอง